W świecie nastawionym na młodość i piękną cerę zapominamy o wartości życiowego doświadczenia oraz mądrości wieku. Trzeba wykorzystywać te wartości, leżą one bowiem u podstaw ciągłości tradycji, a co za tym idzie pamięci historycznej. To ona jest niezbywalnym źródłem trwania społeczeństwa. Przekaz tych odczuć, informacji i doświadczeń zostało pokazane w spektaklu „Wędrowne ptaki”. Każdego z nas bowiem można postrzega ć jako wędrującego ptaka poszukującego swojego miejsca, swojego ostatecznego gniazda. Co nam przeszkadza, co pomaga w naszej wędrówce? Pokazuje to spektakl, spektakl lalkarski, którego reżyserem jest Maria Schejbal. Przedstawienie stworzone w ramach realizacji projektu „Wędrowne ptaki – teatralne spotkania pokoleń” niesie, poruszającą tematykę przemijania, jednostajności dnia codziennego, a także sensu życia. Daje przesłanie i refleksję. Na spektakl składają się trzy etiudy lalkowe, które wykonuje, grupa międzypokoleniową. Łącza się w nich animacja, forma, myśl oraz perspektywa widzenia ludzkiego losu z dystansu, choć nie oddali. Z dystansu który daje wiek, współpraca i wymiana doświadczeń. Ruch i działania aktorskie osadzone są w pięknej oprawie muzycznej autorstwa Tomasza Zielińskiego. To właśnie sztuka, a konkretnie teatr, stwarza przestrzeń wypowiedzi seniorom i młodszym ludziom. Osoby które łączy aktorska pasja mogą mówić wspólnie o swoim widzeniu świata i znajdować poprzez estetyczną formę to co najgłębsze i to co łączy wszystkich ludzi i wszystkie pokolenia.
Istotną technicznie sprawą jest stworzenie lalek poprzez uczestników zajęć lub wskazanie ich wyglądu. Aktorzy ,osoby z dysfunkcjami tworzą własne wizje przedmiotu i lalki oraz je ożywiają. Jasna trójdzielna struktura spektaklu pomaga widzom i aktorom. Poza sprawami artystycznymi bardzo ważna jest rozbudowa sprawności manualnych oraz sprawności współdziałania. Teatr to sztuka zespołowa, tym bardziej animacja lalki, ożywianej przez klika osób, które musza rozumieć się i współdziałać.
Piotr Kostuchowski